Sezer'i ailesine kavuşturduk

Sezer 11 yaşında bir erkek çocuğu. Doğduğunda annesi, babasının şehit olduğu yalanıyla büyütmüş onu. Sezer dedesinin yanında yaşıyormuş uzunca bir süredir. Parkinson hastası olup, değil torununa, kendine dahi bakamayacak duruma gelince dedenin Sezer’i annesine teslim ederek bir huzurevine yerleşmekten başka çaresi kalmamış.

Anne ayrı bir hikaye. Sezer yaklaşık 2 ay kadar annesiyle birlikte yaşadıktan sonra, onun sokakta olduğu bir saatte evini ve oğlunu terk etmiş. Sezer sokaktan eve geldiğinde annesinin evi terk ettiğini önce anlayamamış. Annenin özel hayatini anlamakta epey zorlandık. Çünkü nüfus kütüğünden araştırdığımızda soyadı ve ikametgahının çok sık değişmesi bizde şüphe uyandırdı. Sezer, 1-2 gün komşularında kaldıktan sonra onu en son çare bize getirdiler.
Geldiğinde sırtında bir küçük çantadan başka hiçbir şeyi yoktu. Annesine ise artık adını bile duymak istemeyecek kadar kinlenmişti. Onu misafir ederken bir yandan da Beykoz Kaymakamlığı’nın Sosyal Hizmetler birimiyle olan işbirliğimiz sonucu babasının hayatta olduğunu öğrendik. Sezer bizlerle olmaktan son derece mutluydu. Kaymakamlık ise velayet annede olduğu için onun izni olmadan çocuğu Çocuk Esirgeme Kurumu gibi bir birime yerleştiremiyordu. Biz de açıkçası çocuk için böyle bir sonu tercih etmek istemiyor, babasına ulaşmaya çalışıyorduk. Anne ise tüm araştırmalara rağmen bulunamıyordu. En sonunda babanın telefonuna ulaştık. Babayı arayarak çocuktan haberdar olup olmadığını öğrenmekti amacımız. Anne çocuğuna babasının şehit olduğunu söylerken acaba babayı çocuktan haberdar etmiş miydi, yoksa ona da farklı bir yalan mı uydurmuştu?

Baba çocuğunun olduğundan haberdar olduğunu ve yıllardır oğlunun izini sürdüğünü, ama annenin ona çocuğunu 10 yıldır göstermediğini söyledi bize. Babanın telefondaki ifadelerine inanmak da güçtü. Bir baba istese oğlunu bulamaz mıydı diye de düşündük. Babayı derneğe davet ettik. Yarım saat sonra Sezer’in babası, babaannesi, halası derneğe koştular. Yıllardan beri görmedikleri Sezer’e bir an önce kavuşma isteklerini gözyaşlarından anlayabilmek mümkündü. Kaymakamın desteği ve hakim kararıyla Sezer yeni yuvasına kavuştu.

Tabii Sezer’in yeni yaşamında başka zorluklar da olacaktı. Ama babası sevgiyle birlikte tüm zorlukları aşacaklarına inanıyor ve Sezer için bir pedagogdan yardım almayı da bizim önerimizle seve seve kabul ediyordu.

Menteşe Ailesi

Görele İlköğretim Okulu Müdürü'nden aldığımız haber üzerine Menteşe ailesini evlerinde ziyaret ettik. İçinde yaşadıkları ortam çok üzücüydü.. Psikolojisi bozuk bir baba ,bilinçsiz bir anne ve pırlanta gibi üç çocuk. Dedelerinden kalan yarı inşaat halindeki bir evde oturuyorlardı ve çevrenin verdiği 2. el giysi poşetlerinden dolayı ev bir çöp eve dönüşmüştü.

Evi ilk ziyaretimizde bizi eski bir battaniyeye sarılı olarak oturan minik Fatma karşıladı  Akan çatıdan rutubetlenmiş  ıslak duvarlar, şapı  ile kalmış soğuk zemin onu hasta  etmiş, okula gidememişti. Öğretmenlerinden aldığımız bilgilere göre çocukların üçü de başarılı birer öğrenciydi.

İşe onlara bir soba alarak başladık. Çünkü ne ısınacak bir sobaları ne de bir tencere çorba pişirecek ocakları vardı. Anne Hülya  Hanım'ın isteği üzerine bir kuzine soba aldık. Hem ısınmak hem de yemek pişirmek için kullanacaklardı. Zeminden gelen soğuğu biraz olsun engellemek için yeri PVC ile döşedik. Çocuklara bir oda düzenlemek için eşya toplamaya başladık: Üç raflı bir kütüphane ( her biri için bir raf) odalarına gelen ilk eşyaydı. O küçük eski bir kütüphanenin üç minik yavruyu bu kadar mutlu edebileceğini düşünemezdik.
Şimdi onların birer yatak, çalışma masası ve elbise dolabına ihtiyaçları var. Akan çatının acilen yapılması gerekiyor. Bunun için bir çalışma başlattık. Gelişmeleri sizlerle paylaşacağız.

Korkmaz Ailesi

Miktat Korkmaz hepatit hastası olduğu için çalışamayan 5 çocuklu bir baba. Çocuklarının hepsi kız ve beşincisi fiziksel özürlü. Ailenin sabit bir gelir kaynağı yok. Hastalığı bulaşıcı olmamasına rağmen halsizlikten dolayı çok yorucu işlerde çalışamıyor. Zaten işyerleri de onca iş arayan işsiz varken onu tercih etmek istemiyor. Miktat Bey kızlarını okutmak istediğinden derneğimize burs başvurusunda bulunmuştu ve bu amaçla derneğimize gidip geliyordu. Oturdukları eve, erzak vermek için gittiğimizde evinin Rüzgarlıbahçe'de uçurumun dibinde olduğunu gördük. Bizim merdivenlerini inmekte güçlük çektiğimiz evde en küçüğü 3 yaşında olan çocukların oturduğunu ve o merdivenleri her gün inip çıktıklarını düşünmek bizi çok ürküttü. Tek odalı olan evin ne mutfağı, ne banyosu vardı ve tuvaletleri de dışarıdaydı. Yedi kişilik bu aile, bir odada iç içe yaşıyorlardı.

Bu durumu gören üyemiz Hande Aydınalp'in desteğiyle eve banyo, mutfak, tuvalet ve bir oda daha yapıldı. Eve eşya ve Ticaret Lisesi'nde okuyan kızına bir bilgisayar temin edildi.

Usta Ailesi

Yaz boyunca yaptığımız araştırmalar sırasında Usta Ailesi'nin iki çocuğu Neslihan ve Gökhan'ın ortaokuldan sonra eğitim hayatlarına son verdiklerini, daha doğrusu vermek zorunda kaldıklarını öğrendik. Çocuklarla yaptığımız görüşmelerde okumayı çok istediklerini, ancak babası işsiz olduğu için hiç bir gelirlerinin olmadığını ve okul masraflarını karşılayamayacaklarından okula kayıt yaptıramadıklarını öğrendik.

Aile ile yaptığımız görüşme sonrası öğrencilerin eğitim masraflarını karşılayacağımızı, her türlü desteği vereceğimizi söyleyerek aileyi çocukları okula göndermesi konusunda ikna ettik.

Anaokulu öğretmeni olmak isteyen Neslihan, kaydını kız meslek lisesine yaptırdı. BEDES onun tüm eğitim giderlerini karşılıyor.

Gökhan da meslek lisesine devam etmekte ve ilk dönem alacağı takdirnameyi BEDES'e armağan edeceğini minicik yüreğinden gelen bir heyecan ve sevgiyle söylüyor.

Aynı zamanda çok kötü durumda olan evlerinin çatısını onardık. Mutfak, tuvalet ve banyolarını seramik döşedik. Öğrencilerimizin daha rahat bir ortamda çalışabilmeleri için odalarını düzenledik. Bu arada aileye yeni gelen bebeğin de tüm ihtiyaçlarını karşıladık.